"Chmury to mają klawe życie..."

"Omijaj..."

I witam.
Szybko daję nową notkę, hm? Za często mi się nudzi, definitywnie. Albo za dużo myślę.
Tak czy inaczej Blog zdobywa jako-taką popularność. Dzięki za to, normalnie cieszę się jak premier do sera.

Dość słodzenia. Jak zauważyliście usunąłem muzyczkę z Bloga, i tak pewnie nikt nie zauważyby, więc nie oczekuję, że aż tak wiele będzie sprzeciwów. No i dodałem, zamiast Księgi, cytaty. Ot, kolejna cegiełka ku jak najmniejszej blogowości mojego Bloga.

No i nie wiem czy jest jeszcze coś konkretnego co chcielibyście przeczytać na moim Blogu. To znaczy mi pomysły się nie skończą za szybko, ale chodzi o tematykę która może interesować innych a ja na razie o niej nie wspominam. Coś o mężczyznach, kobietach, seksie, urojeniach, chorobach, przyjaźni? Prosze bardzo, tylko powiedźcie mi o tym w komentarzach, mejlu lub GG(4617270).

Tyle tytułem dość długiego i nudnego wstępu. Dzisiaj wspomnieć mam ochotę o odruchach podświadomie wykonywanych przez nasz mózg. Spoko, zero naukowej gadki, wystarczy, że wiecie co to są te odruchy a dalej pójdzie z górki. Te odruchy są zaprogramowane w naszym mózgu, czyli wykonujemy je nawet bez naszej wiedzy, czasami potrafimy załapać, że je wykonujemy w połowie ich wykonywania. Ale to zdarza się rzadko, a ja postanowiłem o tym napisać bo pomysł na ta notkę właśnie wpadł mi do głowy przy okazji jednego z takich odruchów.

Pomijam odruchy seksualne, bo, że ktoś ma erekcję(czyli, khem, po prostu mu "stoi"), lub, że komuś twardnieją sutki i rozszerzają się wargi nie jest aż tak interesujące(w teorii, bo w praktyce...).
Tak czy inaczej odruchy wykonujemy niezależnie od siebie. I, no właśnie, zastanawialiście się ile z tych odruchów jest naprawdę idiotycznych?

Weźmy na ten przykład chodzenie chodnikiem, idziecie i wszyscy ludzie spuszczają wzrok na chodnik, nikt nie patrzy przed siebie, przecież nie potkniecie się jeżeli tylko czasami spojrzycie na chodnik, a ile więcej w Was dumy przy takim chodzeniu.
Inny odruch? Podświadomie niektórym osobom zaczyna "skakać" noga. Powiedzmy, że siedzicie na nudnej lekcji, ktoś ma w sobie za dużo energii, więc siedzi i unosi jedną z nóg w górę i w dół, trudno to zobrazować ale raczej powinniście wiedziec o co mi chodzi.

No i pytanko - czy to jest nam potrzebne? Jest, połowicznie. Z jednej strony niektóre odruchy są nam potrzebne, nazywamy je samozachowawczymi, a jeżeli coś ma w sobie słowo "zachowanie" to znaczy, że musi się go tyczyć, hm? Osoby pozbawione tych odruchów nie potrafiłyby normalnie funkcjonować w naszym społeczeństwie. Bo myśleć, żeby zerwać kobiecie spódniczkę gdy ta idzie ulicą to jedno, a zerwać ją jej naprawdę to co innego. Czy czasami nie wpada Wam do głowy myśl, żeby zrobić coś głupiego? Pewnie, ale chodzi mi o naprawdę głupie rzeczy, nienormalne i nie do zaakceptowania przez wszystkich ludzi, nawet przyjaciół. Każdemu to wpada, ale w większości potrafimy się przed tym bronić, bo mamy odruch samozachowawczy nienaruszania czyjejś nietykalności itp.

Czyli odruchy samozachowawcze określają granicę pomiędzy skrytymi żądzami a autentycznymi czynami. Z drugiej strony mamy odruchy niepotrzebne nam. Samozachowawcze przydają się, bo chodzenie nago nie wszystkim się podoba, ale odruchy obgryzania paznokci, stukania palcami po ławce czy koncentrowaniu się na leżących blisko nas przedmiotach gdy nad czymś myślimy nie są aż tak ważne. Bo jeżeli zastanawiacie się nad czymś to podświadomie szukacie przedmiotu na którym możecie się skoncentrować. Ale po co? No, pytanie to mogę zadawać Wam zarówno jak i Wy mi.

Dzisiaj obgadałem kolejną rzecz która mnie nurtowała czasami. Jeżeli jakaś notka Wam nie odpowiada to nie czytajcie jej, jeżeli nie spodoba Wam się gdzieś pierwszy akapit to po co psuć sobie życie i tracić czas? Przecież mój Blog, Blogi innych ludzi też, jest darmowy, wchodzisz na niego i jedyne co tracisz to czas, ale ja nie chcę żebyście i go tracili. Dlatego czytajcie moje wypociny tylko z nudów, dzięki i do poczytania...


PS: "...szynkę."