"Chmury to mają klawe życie..."

"Lekko nieświeży..."

Dobry wieczór!

Pogodziłem się z dziewczyną. Tyle napiszę tylko, a raczej aż tyle, bo to wpłynie na jakość moich notek. Wolałem nie pisać przez ten czas gdy jej nie było, bo poziom byłby niezwykle niski.

Dość o mnie, przyszedł czas na ogłoszenia parafialne. Z ciekawszych napiszę, że notki pojawiać będą się codziennie. Tak, zamiast nauki wolę ponudzić się troszkę i potworzyć te bloki tekstu.

Dziękuję za przepozytywne komentarze, staram się jak mogę zachować pozytywny wydźwięk moich notatek, staram się też nie używać emotek, chcę pokazać Wam stary, dobry sposób wyrażania emocji za pomocą tekstu.

Okej.

Dzisiaj porozmawiamy o... Hmm...

Tyle ciekawych tematów, pogadamy więc dzisiaj o akceptacji.
Zastanawialiście się kiedyś nad tym? Pewnie nierzadko, bo każdy z nas zabiega codziennie o akceptację. Z jednej strony każdy chce być indywidualny, z drugiej chce być akceptowany. Znam dziewczynę która jest cholernie indywidualna, a jednocześnie zabiega o jak największa akceptację. I dziwi się, że nie jest akceptowana, siedzi sama. Może malutka zmiana nastawienia, że ona i jej uczucia nie są najważniejsze coś by dała? Zdecydowanie, ale trudno, każdy robi to co lubi.

Z drugiej strony ja sam poznałem się na braku akceptacji. Pierwsze lata szkoły były niezłe, potem wszystko się zmieniało aż nadeszło gimnazjum. Na początku gimnazjum byłem beztroskim młodzieńcem, zostałem jednak rzucony w ten wir palących i myślących bicami ludzi. Tam zacząłem się zmieniać, tam nabrałem tej swoistej inteligencji i zimnego spojrzenia na świat. Mądry nigdy nie byłem, zawsze zdawałem "ledwo co", ba, ja się na ortografii nie znam aż tak bardzo jak się wydaje! Tak czy inaczej akceptowany nie byłem, czy to z powodu tego, że nie paliłem czy też, że nie przydawałem się tam nikomu w jakikolwiek sposób. Bo w szkołach, tam, gdzie zaczyna się nasza akceptacja jesteśmy w jednej z dwóch grup. Albo jesteś wilkiem albo owcą, wilki robią co chcą, pilnują owiec i czasami się nimi pożywiają, ot, takie pasożyty, owce natomiast robią co wilki im każą ze strachu i braku siły do przeciwstawienia im się. Wilki to palacze, rosnąca grupa w gimnazjach, są twardzi i dorośli i wogóle "cool", czasami tylko, w razie potrzeby, zaczepiają drugą grupę, grupę "owiec", czy to z potrzeby "korków" czy też jakiegoś innego problemu który nie jest taki interesujący a jednak wymaga pomocy. Wtedy taka owca zostaje zmuszona do pomocy, wilk wtedy żywi się nią, żywi się jej psychiką. To nic przyjemnego.

Po gimanzjum pojawia się liceum, pierwszy schodek ku dorosłemu życiu. Grupy nadal są, nie ma już aż takiego podziału na wilki i owce, wilki trzymają się z owcami a owce je otaczają. Dziewczyny otaczają bardziej atrakcyjną i fajniejszą partnerkę bo wiedzą, że chłopcy na nią lecą, mają nadzieję, że może to one załapią się na jakiegoś partnera. Jasne, przebywać z kimś bo jest fajny też wchodzi w grę, piszę tylko o luźnych obserwacjach. Chłopcy już tak nie zabiegają o względy dziewczyn, najczęściej mają już swoje, więc po co? Wszyscy zachowują się doroślej, ale siedząc tak i patrząc na ich zachowanie i nazywać ich "dorosłymi" chce mi się śmiać. Dziewczyna nosząca mini, dekolcik, kozaczki lub szpilki i torebkę wygłupia się jak naprawdę dziecinna osoba. Jeżeli to ona nazywa to dorosłością to dziękuję, nie mieszać mi tu pojęć, albo jesteś dorosłym i zachowujesz się tak albo dajesz sobie spokój, normalnie się ubierasz i zachowujesz się tak jak chcesz. Po co robić z siebie kogoś kim i tak nie potrafimy być?

Jest jeszcze poboczna akceptacja, trudniej jest nam zaakceptować grubasów, niepełnosprawnych czy nudnych ludzi. Nie dostrzegamy ich pozytywnych cech. Porównanie? Nowy gościu w barze stoi obok mnie. Ubrany w żółtą, fajną bluzę, jego głowa to prawdziwa burza kręconych włosów, do tego dobre słuchawki i zachowanie "nie wstydzę się nikogo i łamię wszystkie zasady", obok niego stoję ja. Gościu rzuca tekstem do barmanki, przy okazji opierając swoje ramię na moich plecach(tak, garbię się pijąc, czy to sok czy piwo). Gościu najwidoczniej poczuł się zbyt "freestyle'owo", zapomniał o czymś takim jak "linia osobista", czyli linia określająca jak blisko dopuszczamy do siebie ludzi. Na codzień podświadomie o niej każdy pamięta. Tak czy inaczej oparł się o mnie, wiedział, że go zaakceptuję. Wiedział, że mi to nie przeszkadza bo przecież on taki fajny, luźny jest, że jemu się wybacza. Rzuciłem jakimś tekstem od niechcenia, wstałem i sam oparłem się o niego z uśmiechem. Widać, że był zdenerwowany. Co innego kopać a być kopanym. On miał pewność siebie, bo ze względu na wygląd, ubiór i sposób bycia był wcześniej akceptowany, więc uważał, że i tym razem się uda, a teraz nagle role się odmieniły, jakiś okularnik w koszulce, szary człowiek, opiera się o jego "boskość". Tak, nie do zaakceptowania. Tak pozostało, zanim wyprowadził ripostę zostawiłem go samemu sobie i wyszedłem ze znajomymi.

Pomyślcie o akceptacji. Jeżeli jesteś przystojny/piękna, jeżeli jesteś charyzmatyczny, jeżeli jesteś lubiany - podaj rękę czasami tym których na codzień nie trawisz. Nie chodzi o wrogów, którzy mają swoją grupę rowieśników, chodzi mi o tych samotników, tych szukających dla siebie grupy. Ja swojej grupy nie mam, to boli, wierzcie na słowo, bo nie każdy lubi pozostawać na szarym końcu przy zapraszaniu na imprezę, dobieraniu się w grupy czy czekaniu aż ktoś podejdzie i zagada. Znajdźcie swoich samotników, pogadajcie, a nuż będzie dobrze?

PS: "...rododendron."